ไดวันนี้ย้าว...ยาวเน้อ

วันนี้เป็นวันแรกที่ได้เข้าไปทำกิจกรรมในทัณฑสถานหญิง

หลังจากที่อาทิตย์ที่แล้วไปเปิดตัวกับหัวหน้างานชุมชนบำบัดไว้แล้ว

ถ้าใครเป็นคนเชียงใหม่ก็คงจะรู้ว่าทัณฑสถานหญิงมันอยู่ใกล้ๆ กับที่ว่าการอำเภอ

แต่ถ้าเป็นคนที่อื่นมาอยู่..จะไม่ค่อยรู้

(เราเองก็กาลังรู้เนี่ยแหละว่ามันอยู่ตรงนั้น)

ก่อนจะเข้าไปข้างในก็ต้องแจ้งกับเจ้าหน้าที่ก่อนที่ประตูหนึ่งว่ามาทำไม

แล้วถึงจะผ่านประตูสอง..ประตูสามเข้าไปได้

ก่อนจะเข้าประตูที่สี่ก็จะต้องบอกเจ้าหน้าที่อีกทีนึง

แล้วก็เอาบัตรประจำตัวประชาชนหรือบัตรที่มีรูปถ่ายแลกบัตรผ่าน

เอาของที่มีทั้งหมดใส่ล็อกเกอร์ไว้

เพราะเอาเข้าไปไม่ได้..แม้แต่เงิน

แล้วถึงจะผ่านเข้าประตูที่สี่เข้าไปได้

ก่อนจะเข้าไปวันนี้หัวหน้าเค้ามาบอกว่า

ผู้ต้องขังที่จะเข้าร่วมวันนี้มี 40 คน

เป็นคนที่มีการทำผิดซ้ำซาก ทั้งเรื่องวินัยแล้วก็ความผิดอื่นๆ

ก็มีปัญหาเล็กน้อย เช่นมาช้าบ้าง ไม่อยากมาบ้าง

เพราะว่าทางทัณฑสถานเค้าใช้ชื่อโครงการว่า

โครงการสมานฉันท์ระหว่างผู้ต้องขังกับผู้ต้องขัง

เค้าเลยไม่ค่อยจะอยากมา

แต่พอตอนที่ทำกิจกรรมจิงๆ เค้าก็ให้ความร่วมมือดีนะ

ตั้งแต่การแนะนำตัว ร้องเพลงแล้วทำท่าประกอบเพลง

ก็ผิดคาดเหมือนกัน

เพราะว่าแต่ละคนก็คนละวัยกันด้วย

มีตั้งแต่วัยรุ่นไปจนถึงเกือบจะแก่

ก็ยังมีบางช่วงที่เค้ายังเงียบๆ จ๋อยๆ ไปเหมือนกัน

ตอนให้แบ่งกลุ่มแล้วแต่ละกลุ่มนำเสนอท่าเต้นกันก็สนุก

มีการร้องเพลง แล้วก็แซวกันเป็นระยะๆ

ปิดท้ายด้วยเก้าอี้ดนตรี

ก็เรียกเสียงหัวเราะได้มากมาย

หลังจากนั้นก็เป็นการแนะนำโปรแกรมของอาจารย์

ก็หมดหน้าที่ของเรากะเพื่อนอีกคนที่ไปทำด้วยกัน

ก่อนกลับได้ดูการซ้อมคอนเสิร์ตเล็กๆ ของผู้ต้องขังด้วย

เค้าเตรียมไว้แสดงวันสุขภาพจิต อังคารหน้า

เล่นเอง ร้องเอง เต้นเอง

หนุกหนานค่ะหนุกหนาน

หัวหน้าเค้าก็ดูแลดีมากเลย

เดี๋ยวก็ยกน้ำ ขนม น้ำชามาให้

แล้วก็เลี้ยงข้าวอีก (จริงๆ ก็กินในคุกอ่ะแหละ)

ก็ได้เจอกับอาจารย์แล้วก็คณะจากแม่โจ้

มาสอนเรื่องเกษตร..การเลี้ยงไส้เดือน

ได้คุย..ได้ความรู้หลายๆ เรื่อง

คราวก่อนก็เจอพี่ดอนกับเพื่อน..เค้ามาทำกลุ่มดนตรีบำบัด

เห็นอาจารย์ก็ชวนเค้ามาทำกลุ่มด้วย

เพราะว่ายังไงการจัดการกับอารมณ์ ความเครียด

ถ้าได้เอาดนตรีมาด้วยมันก็ยิ่งทำให้ได้ผลดี

กลับมาก็ต้องมานั่งเขียนบันทึก...

เพราะว่าจะได้ทำเป็น action research ไปด้วย

ก็เหมือนไปช่วยอาจารย์ทำ

ได้ความรู้เพิ่มด้วย

ไปทำแล้วก็รู้สึกแบบว่าดีมากๆ เลย ที่เห็นเค้ายิ้ม หัวเราะกัน

กลับจากทัณฑสถานแล้วก็ยังไม่อยากกลับหอ

ก็เลยไปเซนทรัล

เดินไปเดินมา..อยากได้รองเท้า...

แต่ว่าแบบที่อยากได้..กี่ร้านๆ ก็ไม่มีเบอร์เล็ก

แบบว่าเล็กสุด 37 หนูใส่ไม่ได้อ่า

ต้อง 36 เท่านั้น

so sad

กรรมของคนเท้าเล็ก

.....ยั่วน้ำลายตัวเอง......