จิงๆจะอัพเมื่อวาน

พิมพ์เสร็จหมด..ไม่ได้ก๊อปไว้

ดันแฮงค์หายหมด

เลยหมดอารมณ์

วันนี้ไปรับน้องขึ้นดอยมาด้วยแหละ

ไปกับเพื่อนสามคน

ไม่ได้เดินขึ้นดอยหรอก..นั่งรถแดงไป

ดมควันไป..เวียนหัวมากมาย

ถ้าเดินคงได้เป็นลมแน่ๆเรย

คิดไปคิดมา...ปีนี้ขึ้นดอยเป็นครั้งที่ 7 แล้วหรอเนี่ย

นานเหมือนกันเนอะ

วันนี้นั่งรถแดงไปรอน้องๆ อยู่ที่โค้งสปิริต

ไปถึงประมาณสิบโมงได้..เป็นปีแรกที่ขึ้นไปก่อนวิดวะ

ก็ถ่ายรูปรอกันซักพัก

วิดวะก็มา..มากันทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง..เยอะมาก

เป็นคณะที่คนเยอะที่สุดได้มั้ง

ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง

ถ่ายรูปไว้นิดหน่อย

ที่เอามาลงนี่ถ่ายจากมือถือ..เลยไม่ค่อยชัดเท่าไหร่

รูปส่วนใหญ่อยู่ที่กล้องเพื่อนหมดเลย

แอบถ่ายผู้ชายแข็งแรง...ศึกษาพละ..เตรียมวิ่งขึ้นโค้งสปิริต

หลังจากวิดวะก็เป็นอุตสาหกรรมเกษตร

แล้วก็ศึกษา...แล้วก็ทันตแทพย์

แล้วก็...หิวข้าว..เลยขึ้นไปหาไรกินกันก่อน

ดูนาฬิกาก็ปาเข้าไปเที่ยงกว่าแล้ว

เพื่อนที่มาด้วยกันเค้าต้องรีบกลับไปขึ้นเครื่อง

เพราะว่าเค้าขึ้นมาอบรม..การสอนภาษาในเด็กออทิสติก

แล้วจะต้องกลับตอนสี่โมงเย็น

ก็เลยกลับลงมากันก่อน

ระหว่างนั่งรถแดงลงมาก็ยังเหลืออีกหลายคณะที่ยังไม่ถึงโค้งสปิริต

มีเทคนิคการแพทย์..เกือบถ่ายไม่ทัน

วิทยาลัยสื่อฯ

วิดยา

คณะไรไม่รู้..จำไม่ได้..กำลังแซงวิจิตรศิลป์

วิจิตรศิลป์

กลับลงมาก็มาเจอเพื่อนอีกคนที่หน้าโรงพักภูพิงค์

เพราะจอดรถไว้เลยลงรถแดงตรงนั้น

แล้วเพื่อนขี่มอไซค์ผ่านมาพอดี

ด้วยความเมารถ..ก็เลยชวนกันไปกินไอติมแก้เมากัน

แบบว่า..มันช่วยได้จิงๆ

แล้วก็กลับมาหอเนี่ยแหละ

เดี๋ยวสี่โมงออกไปส่งเพื่อนไปซื้อของที่กาดต้นพยอม

แล้วชีจะกลับละ